Irene Brigade

De Koninklijke Nederlandse Brigade "Prinses Irene" verblijft inmiddels in een eigen kamp, een groot en modern complex, gebouwd op het landgoed van Lord Wrottesley nabij Wolverhampton. "Wrottesleypark" wordt jarenlang de thuisbasis van de brigade. Het zal echter nog jaren gaan duren eer de Nederlandse eenheid in actie zal komen.

Vanuit de hele wereld arriveren mannen met de Nederlandse nationaliteit om de brigade te versterken. Ze komen uit zo,n 27 landen. Grote detachementen komen vanuit een opleidingskamp in Canada (een verzamelplaats voor Canada, de V.S. en Zuid-Amerika) en uit Zuid Afrika. Velen komen ook individueel, bijvoorbeeld de zogenaamde Engelandvaarders (Nederlanders die vanuit het bezette gebied, vaak na lange omzwervingen, Engeland bereiken).

Velen vertrekken ook weer uit Wrottesleypark: om deel te gaan uitmaken van de net opgerichte commando-eenheid (Nr. 10 (Dutch) 2 Troop), de luchtmacht, kanonnier op de koopvaardij, geheim agent. Ook wordt er een groot detachement naar Suriname gezonden.

Als de geallieerde invasie in Normandië begint (juni 1944) heeft de brigadecommandant een ernstig personeelsprobleem. De Engelsen willen zijn eenheid alleen naar de "overkant" laten gaan als een gestelde minimale sterkte wordt bereikt. Hiervoor zijn 100 militairen nodig. De oplossing wordt gevonden: vanuit de V.S. arriveren 100 man van het Korps Mariniers. Deze mariniers, onder bevel van kapitein der mariniers H.P. Arends, worden ingedeeld bij de tweede gevechtsgroep.

schouderembleem voor battle-dress uniform

Begin augustus '44 vertrekt de brigade naar Normandië. Nabij het kasteel St.Come bij het dorpje Breville krijgen de Irenemannen hun vuurdoop. Door hevig mortiervuur valt hier ook al snel de eerste dode. Na weken doorgebracht te hebben in deze "Hell Fire Corner" wordt de opmars ingezet. Samen met enkele andere geallieerde eenheden (waaronder een eenheid van de Belgische Brigade Piron) wordt het Normandische stadje Pont Audemer ingenomen. Kort na dit eerste wapenfeit gaat het door naar België.

Na een zegetocht door Brussel volgt een bloedige overval door achtergebleven Duitse tanks. Op 6 september wordt Beringen bereikt. Hier voorkomt de brigade een Duitse aanval op het daar juist gevestigde bruggehoofd.

Op 17 september '44 gaat operatie Market-Garden van start (een gecombineerde luchtlandings-grondoperatie in de richting van Arnhem). De brigade maakt deel uit van het grondleger en passeert in de nacht van 20 op 21 september de Nederlandse grens. Het geplande einddoel Apeldoorn wordt nooit bereikt, in plaats daarvan vervult de brigade wekenlang bewakingstaken bij de bruggen van Grave.

Half oktober volgt de verplaatsing naar het Wilhelminakanaal ter hoogte van Oirschot, ter beveiliging van het vliegveld. De volgende operatie is de verovering van Tilburg. Na zware gevechten lukt het de brigade niet vanuit Hilvarenbeek tot in de stad door te dringen. Tilburg wordt op 26 oktober door de 15de Schotse Divisie ingenomen.

De laatste actie van de brigade vindt plaats in april 1945 bij Hedel, ten noorden van 's Hertogenbosch. De inname van het dorpje moet een bruggehoofd over de Maas vormen en een toegang tot de Bommelerwaard. Na vier dagen van felle strijd moet de brigade terugtrekken want de gehele operatie wordt door de Britse commandant afgelast. De voorbereiding van de Duitse capitulatie is begonnen.

Op 5 mei is het zover: de Brigade vertrekt naar Wageningen. Vanuit Wageningen gaat het enkele dagen later naar 's Gravenhage. De stad wordt op 8 mei bereikt en als eerste geallieerde eenheid trekt de brigade de stad binnen. Het einde van de oorlog betekent ook het einde voor de brigade. Eind december 1945 is de Koninklijke Nederlandse Brigade "Prinses Irene" officieel opgeheven. Het vaandel, onderscheiden met de Militaire Willemsorde der 4de klasse, wordt ingeleverd.