Eerste luitenant K. Rijkens is Algemeen Sport Leider van de Koninklijke Nederlandse Brigade. Het is zijn taak om de militairen van deze brigade weer zo fit mogelijk te krijgen. Dat is een hele uitdaging. In het vooroorlogse Nederlandse leger werd niet zoveel aandacht besteed aan sport en lichamelijke oefeningen. Daarbij komt nog dat de gemiddelde leeftijd van de Brigade-militairen rond 25 jaar ligt en dus vrij hoog is.

Rijkens is daarom ook heel blij met de verhuizing van het Engelse provinciestadje Congleton naar een nieuw kamp in Wolverhampton in het voorjaar van 1941. In het door de Nederlandse regering gebouwde "Wrottesleypark" krijgt hij de beschikking over de allermodernste sportaccommodaties voor die tijd. Atletiekbanen, een hindernisbaan, een overdekte sporthal; het is allemaal aanwezig.

In juli 1941 onstaat bij hem het idee om te komen tot een sport-proef waaraan iedereen zich vrijwillig zou kunnen onderwerpen. Natuurlijk moet dit wel aantrekkelijk worden gemaakt. Dit zou kunnen gebeuren door het toekennen van een sportmedaille met bijbehorend diploma aan degene die de test met goed gevolg aflegt.

Het diploma wordt door hem samengesteld, in overleg met sergeant Rutten, de vaste tekenaar van het kampkrantje "De Bromtol". Korporaal Herman van den Bosch, een artistieke tekenaar/ontwerper uit Maastricht, ontwerpt een passende medaille. Samen met zijn sportinstructeurs stelt de luitenant een sporttest samen.

Helaas is nog niet duidelijk wanneer de eerste exemplaren zijn uitgereikt. Waarschijnlijk zal dit
vanaf augustus of september 1942 zijn gebeurd.
 

De grootte van de medaille is "gelijk aan een Engels six-pence geldstuk", ofwel 31mm. Het draaglint is donkerblauw. Met een metalen letter kon worden aangegeven (in Romeinse cijfers) hoeveel malen de proef met goed gevolg was afgelegd.
 

Aan de voorzijde van de medaille staat de tekst "VOOR ALZIJDIGE VAARDIGHEID" met de afbeelding van een naakte discuswerper/atleet en op de achtergrond een hand met fakkel. De achterzijde vermeldt de tekst "KONINKLIJKE NEDERLANDSE BRIGADE PRINSES IRENE" met een kroontje.

Het bijbehorende diploma, ontworpen door de sergeant Rutten, is helaas niet meer bekend.

Wel is er het boekje "Vaardigheidsproeven", waarin de eisen van de test staan vermeld.

Enkele stukken hieruit:

"Door den Minister van Oorlog is vastgesteld een militair vaardigheidsdiploma dat uitgereikt wordt aan de Nederlandsche militairen, die voldaan hebben aan de eischen, die voor het diploma zijn gesteld. De eischen zijn dermate, dat iedere middelmatig lichamelijk ontwikkeld militair, na een daarvoor voorafgaande training, het diploma kan behalen. Hij die aan de eischen voldoet, ontvangt, naast het zeer prachtig ontworpen diploma en draagmedaille, de gunst van 2 dagen extra verlof."

 Er waren drie rubrieken voor de test, afhankelijk van de leeftijd van de militairen, namelijk van 18 t/m 28 jaar, van 29 t/m 35 jaar en vanaf 36 jaar.

 De onderdelen bestonden uit:

"1^e Athletiek

1. 100 M. snelloop
2. 2000 M. veldloop
3. hoogspringen met aanloop
4. verspringen met aanloop
5. kogelstooten
6. discuswerpen
7. speerwerpen

Afstand 25 Mijl, volledig tenue

3^e Hindernisbaan

De hindernisbaan wordt gevormd door evenwichtsboom, schutting en springbak (hoog 60c. M., breed, 90c. M.) voorafgegaan door 10 M. aanloop en geeindigd met 10 M. uitloop.

Dit geheel dient binnen een zekeren tijd te zijn afgelegd.

Tenue: Gevechtstenue zonder gasmasker".

De deelnemer kon bovendien nog een proef afleggen voor een "Aanteekening Zwemmen"

Hiervoor dient men "200 M. schoolslag (borst), 100 M. vrije slag, 50 M. rugslag, 25 M. gekleed zwemmen en te springen van 3 M. hooge plank."

Rijkens, inmiddels een ruime tachtiger, herinnert zich dat er 17 tot 18 medailles zijn uitgereikt. Zelf legde hij de proef enkele malen af.

De test bleek in de praktijk behoorlijk zwaar. Verder verlieten de verschillende onderdelen van de Brigade in de loop van 1943 het kamp, voor diverse veldoefeningen, al dan niet samen met Engelse onderdelen. Te velde waren er geen faciliteiten voor de training en het afnemen van de test. Zodoende bleef de belangstelling voor de Vaardigheidsmedaille heel beperkt.
 

Tekst: Hans Sonnemans